Wprowadzenie do problemu / definicja luki
Pod koniec grudnia 2025 r. odnotowano skoordynowaną próbę ataku na polski sektor energetyczny, w której wykorzystano destrukcyjne złośliwe oprogramowanie typu wiper (malware do trwałego niszczenia danych). Według ustaleń ESET oraz relacji medialnych, atak był nieudany – nie ma dowodów na skuteczne zakłócenie działania infrastruktury.
W tym przypadku najważniejsze jest to, iż mówimy o klasie incydentów nastawionych nie na kradzież danych czy okup (ransomware), ale na szybkie unieruchomienie systemów poprzez kasowanie/niszczenie plików oraz potencjalne utrudnienie odtworzenia środowiska.
W skrócie
- Atak miał miejsce 29–30 grudnia 2025 r. i obejmował m.in. dwie elektrociepłownie (CHP) oraz system wspierający zarządzanie energią z OZE (np. wiatr i fotowoltaika).
- ESET przeanalizował próbkę nowego wipera, nadając mu nazwę DynoWiper (detekcja: Win32/KillFiles.NMO).
- Atrybucja do grupy Sandworm (powiązanej z rosyjskim GRU) ma według ESET „średni” poziom pewności i opiera się na nakładaniu się TTP oraz podobieństwach do wcześniejszych aktywności destrukcyjnych.
- Kontekst historyczny jest istotny: Sandworm ma udokumentowaną historię operacji destrukcyjnych, w tym kampanii przeciw energetyce.
Kontekst / historia / powiązania
Sandworm to jeden z najbardziej znanych „destrukcyjnych” aktorów APT, wiązany z jednostką GRU 74455 i aktywny co najmniej od 2009 r. W narracji wokół incydentu pojawia się też wymiar symboliczny: ESET zwraca uwagę, iż działania zbiegły się z 10. rocznicą głośnego ataku na ukraińską energetykę (2015), który był szeroko opisywany jako przełomowy przykład cyberataku na infrastrukturę krytyczną.
Z perspektywy strategii zagrożeń istotny jest sam wybór celów: połączenie aktywów wytwórczych (CHP) oraz elementów „krwiobiegu” nowoczesnej energetyki – systemów komunikacji i zarządzania generacją rozproszoną (OZE).
Analiza techniczna / szczegóły luki
1) Co wiemy na pewno o DynoWiper
Publicznie udostępnione informacje są na razie dość oszczędne: ESET potwierdza analizę nowego wipera DynoWiper i wskazuje jego charakter destrukcyjny (data-wiping), a także nazwę detekcji Win32/KillFiles.NMO. Reuters i inne media streszczają, iż malware miało niszczyć pliki i unieruchamiać systemy.
2) Jak typowo działają wipery w środowiskach IT/OT (użyteczne do obrony)
Ponieważ szczegóły implementacyjne DynoWiper nie zostały szeroko opisane w materiałach publicznych (na dzień publikacji źródeł), warto przełożyć „wiper” na obserwowalne artefakty obronne. W praktyce wipery często realizują część lub całość poniższych działań:
- masowe usuwanie plików (czasem z użyciem list rozszerzeń/ścieżek) lub ich nadpisywanie,
- kasowanie kopii zapasowych/Shadow Copies i punktów przywracania,
- destabilizacja systemu (np. niszczenie konfiguracji, usług, krytycznych katalogów),
- równoległe użycie narzędzi „living-off-the-land” (np. do dystrybucji w domenie) – szczególnie w kampaniach przypisywanych Sandworm, gdzie destrukcja bywa etapem końcowym po wcześniejszym dostępie i przygotowaniu środowiska. (To jest uogólnienie na bazie znanego profilu grupy w ATT&CK.)
3) Atrybucja: dlaczego Sandworm
ESET komunikuje atrybucję do Sandworm z „medium confidence”, wskazując na silne nakładanie się z wcześniejszymi aktywnościami wiperowymi tej grupy. Z kolei MITRE ATT&CK opisuje Sandworm jako grupę o profilu destrukcyjnym, z historią operacji obejmujących m.in. NotPetya i wcześniejsze kampanie przeciw sektorom państwowym i krytycznym.
Praktyczne konsekwencje / ryzyko
Najważniejsze ryzyko w tym typie incydentu to krótki czas do efektu i wysoki koszt odtwarzania. choćby jeżeli atak nie powoduje natychmiastowego blackoutu, wiper:
- może zatrzymać procesy biznesowe (OT/IT) przez konieczność odbudowy stacji, serwerów i domeny,
- utrudniać sterowanie i bilansowanie (szczególnie, gdy celem są elementy komunikacji OZE z operatorami),
- generować koszty operacyjne i reputacyjne – choćby przy braku fizycznych skutków.
W tym przypadku polskie władze i badacze mówią, iż nie doszło do skutecznych zakłóceń, ale sam dobór celów (CHP + zarządzanie OZE) pokazuje, gdzie atakujący mógłby próbować uzyskać efekt „systemowy”.
Rekomendacje operacyjne / co zrobić teraz
Poniższe działania są praktyczne niezależnie od tego, czy DynoWiper pojawi się ponownie (i choćby przy ograniczonej widoczności jego IoC):
- Segmentacja IT/OT i kontrola przepływów
- „Hard separation” krytycznych stref OT (SCADA/EMS/DMS, serwery inżynierskie) od IT; dopuszczaj tylko jawnie dozwolone protokoły i kierunki.
- Bastionowanie dostępu z MFA i rejestrowaniem sesji.
- Wzmocnienie Active Directory i mechanizmów dystrybucji
- Monitoruj nietypowe użycie GPO, PSExec/WMI/WinRM oraz narzędzi zdalnej administracji.
- Ogranicz uprawnienia kont serwisowych; wprowadź JIT/JEA dla adminów.
- Backupy odporne na wipery
- Kopie offline/immutable, testowane odtwarzanie (bare metal + AD recovery).
- Osobne poświadczenia i oddzielona sieć do backupu.
- Detekcja behawioralna pod destrukcję
- Alerty na: gwałtowny wzrost operacji delete/rename, masowe modyfikacje w krótkim oknie czasu, niszczenie kopii zapasowych.
- Korelacja zdarzeń na hostach pełniących role „przesiadkowe” między IT i OT.
- Ćwiczenia IR ukierunkowane na „wiper scenario”
- Procedury: izolacja segmentów, odcięcie dystrybucji narzędzi, priorytety przywracania (najpierw tożsamość, potem łączność, potem aplikacje).
Różnice / porównania z innymi przypadkami
- DynoWiper vs klasyczne ransomware: tu celem nie jest monetyzacja, tylko degradacja zdolności operacyjnej. To zmienia priorytety: najważniejsze są backupy i odtwarzanie, a nie negocjacje/odszyfrowywanie.
- DynoWiper vs wcześniejsze operacje Sandworm: publicznie potwierdzony jest przede wszystkim „destrukcyjny DNA” Sandworm i jego historia kampanii o wysokim wpływie (MITRE opisuje m.in. NotPetya i ataki na energetykę). W przypadku DynoWiper na ten moment wiemy mniej o technikaliach, ale atrybucja ESET opiera się na zbieżnościach TTP z wcześniejszymi wiperami.
Podsumowanie / najważniejsze wnioski
DynoWiper jest kolejnym sygnałem, iż destrukcyjne operacje cybernetyczne nie są „historią z 2015 roku”, tylko realnym scenariuszem dla współczesnej energetyki – zwłaszcza w kontekście systemów hybrydowych łączących konwencjonalne źródła z OZE.
Najważniejsze na dziś:
- traktuj wiper jako scenariusz „fast impact” (minuty–godziny),
- inwestuj w odporność odtwarzania i segmentację,
- buduj detekcję behawioralną pod masowe niszczenie danych,
- ćwicz IR pod operacje destrukcyjne, nie tylko pod wycieki.
Źródła / bibliografia
- ESET Research – Sandworm behind cyberattack on Poland’s power grid in late 2025 (welivesecurity.com)
- The Hacker News – New DynoWiper Malware Used in Attempted Sandworm Attack on Polish Power Sector (The Hacker News)
- Reuters – raport o atrybucji i kontekście ataku (Reuters)
- TechCrunch – opis celu i kontekstu ataku (CHP + łączność OZE) (TechCrunch)
- MITRE ATT&CK – profil grupy Sandworm (G0034) (attack.mitre.org)
