Ciekawe informacje docierają do nas ze świata Linuxa i interfejsów graficznych. Okazuje się, iż w oficjalnym repozytorium środowiska KDE Plasma odkryto złośliwe rozszerzenie NeoNova Wallpaper. Spełniało swoją rolę i podobno rzeczywiście wyświetlało animowane tła pulpitu, ale oprócz tego pobierało malware, które zgodnie z wpisem na podanym blogu było „implantem” narzędzia Sliver. Po uruchomieniu implantu nawiązywał on połączenie do serwera będącego pod kontrolą atakującego, co pozwalało mu na zdalne wykonywanie poleceń i innych zaprogramowanych akcji w systemie ofiary.
Sliver jest dość niezwykłym rozwiązaniem, bo umożliwia wygenerowanie wspomnianych implantów wręcz minimalnym nakładem pracy. Nie wymaga też zaawansowanej wiedzy, przynajmniej w celu przeprowadzania typowych ataków. Dobra wiadomość jest taka, iż bez skutecznej obfuskacji implanty są natychmiastowo wykrywane przez antywirusy bądź też rozwiązania analizujące ruch sieciowy. Jak jednak wiadomo, użytkownicy systemów opartych na Linux raczej nie mają potrzeby używania programów antywirusowych, a w domowych sieciach też nie spotkamy zaawansowanych urządzeń monitorujących aktywność. Stąd szanse na powodzenie podobnego ataku wśród tej grupy potrafią być wysokie. Zresztą Sliver potrafi działać nie tylko z użyciem protokołów HTTP(S), ale też DNS, WireGuard czy mTLS, co może być skutecznym zabezpieczeniem przed wykryciem w mniej chronionych środowiskach. Implanty działają na systemach Windows, Linux i macOS.
Atakujący mógł m.in. tworzyć i modyfikować pliki czy katalogi, pobierać dane z dysku ofiary, wykonywać zrzuty ekranu i przeprowadzać wiele mniej typowych działań. Wszystkie wymienione czynności są możliwe do przeprowadzania z poziomu Sliver. Nietrudno wyobrazić sobie, iż choćby pobranie jakkolwiek wrażliwych czy poufnych danych dla ofiary byłoby problemem.
Pamiętajmy, iż instalowanie różnych rozszerzeń nie dostarczanych przez autorów danego systemu czy aplikacji jest obarczone szczególnym ryzykiem. Przede wszystkim powinniśmy zwracać uwagę na wszelkie nowododane wtyczki i traktować je jako podejrzane. jeżeli zależy nam akurat na danej funkcjonalności, to nie zaszkodzi przetestować działanie wybranego rozszerzenia w maszynie wirtualnej. Mniej techniczne osoby nie będą raczej w stanie samodzielnie określić, czy mają do czynienia ze standardową wtyczką czy próbą ataku, ale użycie maszyny wirtualnej jest dobrą podwaliną do zwykłego sprawdzenia, czy testowane narzędzie działa i dostarcza interesujące nas opcje.
Najlepiej też ograniczać wszelkie „wodotryski” w systemie (również w przypadku urządzeń mobilnych). Przeszkadzają w codziennej pracy, obciążają zasoby sprzętowe i najczęściej nie są do niczego potrzebne.
Linux na komputerach desktop nie jest częstym wyborem, ale programiści, administratorzy czy inni specjaliści IT korzystają z tego systemu do wykonywania zadań służbowych. Mają zapisane kody źródłowe swoich aplikacji, dostępy do usług czy środowisk klienta, a choćby notatki z ustaleniami biznesowymi. Możliwość odczytu takich informacji przez niepowołane osoby może za sobą nieść prawdziwą lawinę konsekwencji. Z tego powodu ataki na systemy Linux są interesujące dla hackerów, bo sam system co prawda nie jest najpopularniejszy, ale jak już znajdzie się ofiara, to istnieją spore szanse na „zadawalające” rezultaty złośliwych działań.









