Sam Altman twierdził, iż duże ilości RAM-u pozostające niewykorzystane w prywatnych komputerach są problemem z punktu widzenia globalnej alokacji zasobów. Teraz jeden z programistów codziennie pokazuje mu, ile pamięci sam „marnuje”.
W ubiegłym tygodniu Sam Altman rozgrzał internet do czerwoności słowami o tym, iż posiadanie dużej ilości pamięci RAM w prywatnych komputerach jest nieefektywne z punktu widzenia globalnej alokacji zasobów. Szef OpenAI wskazywał, iż pamięć znajdująca się w komputerach osobistych może być wykorzystywana zaledwie przez kilka procent czasu, podczas gdy infrastruktura chmurowa pozwala na znacznie większe wykorzystanie dostępnych zasobów. Jeden z programistów postanowił więc sprawdzić, jak wyglądałaby sytuacja, gdyby Altman codziennie dostawał raport o RAM-ie marnującym się na komputerze przeciętnego zjadacza chleba.
Wystarczy komputer z Linuksem i kilka minut, żeby zacząć codziennie raportować Samowi Altmanowi niewykorzystany RAM
Programista Iain Kay stworzył w tym celu skrypt Ram-Altman. Projekt dostępny na GitHubie monitoruje pamięć operacyjną komputera z Linuksem i automatycznie przygotowuje wiadomość skierowaną do szefa OpenAI. Repozytorium opisuje go jako narzędzie, które „pisze do Sama Altmana raz dziennie, żeby poinformować go o pominiętym przez niego RAM-ie”.
Mechanizm jest prosty. Skrypt sprawdza całkowitą, zajętą i dostępną pamięć RAM, a następnie ocenia, czy ilość dostępnej pamięci przekracza ustalony próg. Domyślnie wynosi on 10 proc. jeżeli komputer ma więcej wolnego RAM-u, program może wysłać wiadomość e-mail do wskazanego odbiorcy. Pomiar wykonywany jest co pięć minut, ale sam e-mail może zostać wysłany maksymalnie raz na dobę.
Treść wiadomości została przygotowana tak, żeby przypominała codzienny raport o niewykorzystywanych zasobach, których według wcześniejszej wypowiedzi Altmana nie powinno być w prywatnym komputerze. Projekt zawiera osiem tematów wiadomości, dziesięć wariantów treści i sześć podpisów, dzięki czemu kolejne e-maile mogą się od siebie różnić.
Jedna z przykładowych wiadomości nosi temat „Coś ci umknęło”. W jej treści znajduje się informacja, iż na komputerze użytkownika leży 8,6 GiB pamięci RAM, która nie znajduje się w centrum danych. Program podaje również, iż jest to 56,2 proc. całej zainstalowanej pamięci. Wiadomość kończy się podpisem „Zaniepokojony właściciel RAM-u”.
Skrypt nie korzysta przy tym z arbitralnego sposobu liczenia wolnej pamięci. Autor wykorzystuje wartość MemAvailable dostarczaną przez jądro Linuksa i definiuje zajętą pamięć jako różnicę między MemTotal a MemAvailable. W ten sposób jako dostępne traktowane są również m.in. fragmenty pamięci podręcznej, które system może odzyskać, gdy programy będą ich potrzebować.
Ram-Altman zapisuje również pomiary do pliku CSV. Pozwala to później sprawdzić, jak wyglądało wykorzystanie pamięci w czasie. Autor zaznacza przy tym, iż udział zajętej pamięci w danym momencie nie jest tym samym co udział czasu, przez który pamięć pozostaje wykorzystywana. Ta różnica ma znaczenie w kontekście pierwotnej wypowiedzi Altmana, który mówił o wykorzystywaniu RAM-u przez około 5 proc. czasu.
Program został napisany w Bashu i jest przeznaczony dla Linuksa. Do działania wymaga m.in. Basha oraz działającego mechanizmu wysyłania poczty, takiego jak sendmail, msmtp albo polecenie mail. Repozytorium zawiera także tryb –dry-run, pozwalający zobaczyć przygotowaną wiadomość bez jej wysyłania.
Autor zadbał przy tym o ograniczenie skali całego przedsięwzięcia. Repozytorium wyraźnie zaznacza, iż jedna wiadomość dziennie od jednej osoby jest żartem, natomiast tysiące wiadomości mogłyby już stać się atakiem typu denial-of-service. Projekt nie zawiera adresu e-mail Altmana i zachęca użytkowników do korzystania z własnego adresu odbiorcy. Autor zaznacza również, żeby nie uruchamiać skryptu na całych flotach serwerów i przestać go używać, jeżeli odbiorca poprosi o zaprzestanie wysyłania wiadomości.
Sam Altman zdążył już zresztą doprecyzować swoje stanowisko. Po krytyce jego wcześniejszych słów Altman wyjaśnił, iż chce, aby na świecie było „mnóstwo pamięci”, a ludzie mogli instalować w swoich komputerach tyle RAM-u, ile chcą. Na krótko zmienił też nazwę wyświetlaną na X na „Ram Altman”, co stało się bezpośrednią inspiracją dla nazwy projektu.
Zdjęcie główne: invert the lab / Shutterstock
