Duże sieci wykorzystujące automaty znalazły sensowny sposób na zwrot kaucji, jednak okazuje się, iż choćby tak rozsądne rozwiązanie nie dogodzi każdemu. Zapominalscy mają problem.
Podchodzisz do automatu – a wcześniej stoisz w długiej kolejce, mogliby wtrącić się krytycy – wrzucasz opakowania, odbierasz kupon z urządzenia i gotowe. Kwitek następnie wykorzystujesz przy kasie, skanując kod kreskowy, który obniża rachunek o uzbieraną sumę z kaucji.
Pod tym względem system kaucyjny pomyślany został całkiem dobrze
Jasne, np. w Ikei oddawana kwota ląduje bezpośrednio na koncie, bo wystarczy przyłożyć kartę, aby dostać zwrot. W dyskontach drukowanie kuponu wydaje się być jednak nie najgorszym rozwiązaniem – jest szybko, bo cały proces jest automatyczny. Nie trzeba wybierać, czy chce się drukować kod, czy wolimy dostać kasę na konto. W tym przypadku im prościej, tym lepiej, bo maszyna nie ma się nad czym zastanawiać, tylko robi swoje.
Pojawia się jednak problem. „Portal Spożywczy” donosi, iż wystarczy prosty błąd, aby kaucja przepadła – i tak właśnie tracą ją Polacy. „Jeśli jednak klient zapomni o jego wykorzystaniu w ciągu 30 dni, sklep nie ma obowiązku jego realizacji / wypłaty pieniędzy” – uczula serwis.
W praktyce oznacza to, iż choć automat przyjmie butelki i naliczy kaucję, to bez ważnego kuponu odzyskanie środków nie będzie już możliwe – podkreślono.
Limit 30 dni obowiązuje zarówno w Lidlu, jak i Biedronce
Kupony z jednej strony są pewną przynętą, na którą siłą rzeczy łapią się klienci. Duże sieci liczą, iż skoro już mamy voucher w ręku, to przy okazji zrobimy zakupy w sklepie. W krajach, w których system kaucyjny obowiązuje od dawna, choćby 87 proc. klientów nie odbiera zwrotu w gotówce, tylko przeznacza go od razu na kolejne zakupy. Póki co nie mamy podobnych danych nt. polskiego rynku, ale można spodziewać się, iż u nas jest podobnie.
Z tego uścisku sklepów łatwo się jednak wyrwać, bo kupon można wymienić na gotówkę.
„Klient ma zawsze prawo zażądać gotówki w kasie lub w punkcie obsługi klienta” – przypominało niedawno ministerstwo
30 dni wydaje się być bardzo krótkim terminem, ale kody zaprojektowano tak, aby je błyskawicznie rozliczać przy kasie. Prawdopodobnie jestem jedną z niewielu osób, która do automatu przychodzi z 1-2 rodzajami opakowań. Większość oddaje zbiory z całego tygodnia czy miesiąca. Wygodniej jest więc od razu wykorzystać kod przy zakupach – najpierw oddaje się opakowania, a potem idzie do sklepu na zakupy.
Niektóre sieci, jak np. Biedronka, rzeczywiście wystawiają butelkomaty na zewnątrz. W teorii można wyobrazić sobie scenariusz, iż ktoś podjeżdża na parking, oddaje opakowania, a potem nie wchodzi do sklepu, tylko jedzie dalej. Kody trzyma zaś w specjalnym segregatorze albo wypycha nimi kieszenie, a wyciąga je dopiero przy okazji następnych zakupów w okolicy. A jak przytrafią się dopiero za dwa, trzy miesiące?
Cóż, wówczas faktycznie lepiej wymienić bon na gotówkę przy kasie. W innym przypadku aktualne rozwiązanie ma sens i nie czepiałbym się sklepów, iż każą patrzeć na kalendarz. Tym bardziej iż gromadzenie kuponów jest po prostu niewygodne. Lepiej pozbyć się ich od razu, jak najszybciej.
Nawet o ile ktoś chciałby przyjąć taktykę zbierania kuponów – np. po to, aby później uzyskać większy efekt nagrody w postaci uzbieranych zniżek (choć tak naprawdę po prostu wracają do nas nasze pieniądze) – to zakupy w dyskontach robi się na tyle często, iż nie powinna być to wielka przeszkoda. Rozumiem, iż system kaucyjny ma pewne niedociągnięcia i automaty nie zawsze pracują tak, jak powinny, ale akurat drukowanie kuponów to plus, a nie minus. Fakt, iż gwałtownie można je spieniężyć – lub obniżyć rachunek – sprawia, iż niweluje się ryzyko ich gubienia i kolekcjonowania po kieszeniach.
Już sobie wyobrażam inne narzekania, gdyby terminu ważności nie było: przez system kaucyjny mój dom zamienił się w skup makulatury! Pół mieszkania zawalone kodami! A tak problem z głowy – idziesz, zwracasz, wymieniasz, skanujesz i gotowe.
