Rozdział VII „Długa noc”
Podczas, gdy rozjuszony tłum napierał na więzienie szukając Korneliusza i Jana de Witte, Róża i jej ojciec, Gryphius, ukryli się w jednym z pomieszczeń pod schodami. W końcu nie znajdując braci tłum wyległ na zewnątrz więzienia. Po dłuższej chwili Gryphius i Róża także wyszli. Była północ.
Właśnie w chwili, kiedy wychodzili zatrzymała się przy bramie więzienia kareta, z której został wyprowadzony Korneliusz van Baerle. „Aresztowany jest przyjacielem braci de Witte...” - oznajmił Gryphiusowi oficer. „Przyjaciel de Wittów!” - zawołał Gryphius. „Ha! Zajmie ich celę.”. Gryphius śmiał się, gdy prowadził van Baerle`a do pokoju więziennego. Róża poszła za nim, niosąc lampę. Złote światło padało na jej piękne oblicze. Spoglądała na biednego, młodego człowieka, który stał się więźniem i poczuła pewien rodzaj współczucia dla jego losu.
Koniec końców doszli do celi. „Tam jest twoje łoże” - rzekł Gryphius wskazując na twardą, drewnianą konstrukcję w rogu celi. Drzwi zostały zamknięte. Światełko Róży zniknęło. Zapadły ciemności. Van Baerle leżał na łożu z oczyma utkwionymi w kierunku wąskiego okna. Spostrzegł ciemnawe kształty drzew odcinających się na szarym niebie. Godzina po godzinie kontemplował widok, aż jutrzenka zajaśniała na niebie. Wstało słońce.
Korneliusz powstał z łoża i podszedł do okna. Na końcu podwórza znajdowało się drzewo. Z jego gałęzi zwisały dwa ciała. Poniżej ciał umieszczono znacznych rozmiarów arkusz papieru, na którym wielkimi literami wypisano: „KORNELIUSZ I JAN DE WITTE – WROGOWIE LUDU”. Van Baerle powoli odczytał napis. Wydał z siebie okrzyk. Gryphius otworzył odrzwia. „Dlaczego hałasujesz tak wcześnie rano?” - zapytał - „Przestań!”. Van Baerle wskazał na wiszące ciała. „Ach to o to chodzi...” - zrozumiał Gryphius - „To właśnie przytrafia się ludziom, którzy piszą listy, których nie powinni pisać. Taki sam los może przytrafić się tym, którzy takie listy przechowują.”.
Gryphius zamknął drzwi celi. Van Baerle klęknął na posadzce. Po jakimś czasie wstał. Wyjął z kieszeni swojej marynarki trzy cebulki i dokładnie się im przyjrzał. Cała jego praca zdawała się pójść na marne! Tutaj, we więzieniu nie było gleby ani słonecznego światła. Więc w jaki sposób mógłby hodować swojego czarnego tulipana?
