Rozdział X „Uratowany!”
Dziedziniec więzienia pełny był ludzi. Pośrodku było przygotowane miejsce egzekucji. Wzniesiono kawał drewna, na który skazany miał położyć swoją głowę. Obok kloca stał człowiek z toporem. Ludzie przepychali się jeden przez drugiego. Jakiś człowiek siłą utorował sobie drogę wśród tłumu.
To był Boxtel. Myślał, iż Korneliusz van Baerle niósł cebulki tulipanów na miejsce egzekucji. Wobec tego podszedł do kata i powiedział: „Jestem sąsiadem van Baerle`go i chciałbym zabrać jego ciało po wykonanym wyroku śmierci. Dam ci sto centów, jeżeli pozwolisz mi to uczynić.”. „Dobrze...” - odparł kat - „Możesz zabrać ciało ale najpierw musisz zapłacić.”. Tak oto Boxtel zapłacił za ciało i stanął blisko miejsca, gdzie głowa van Baerle`a miała upaść. Ludzie czekali. Czekał i Boxtel.
Po ludziach przeszedł jakby podmuch wiatru mijający pole ze zbożem. Każdy obrócił głowę w tą stronę, gdzie van Baerle wychodził z budynku więzienia. Żołnierze zrobili korytarz dla niego poprzez ludzką ciżbę. Rozległ się tłumiony pomruk: „Ach!”, gdy skazaniec wchodził po schodkach szafotu. Kat ruszył mu naprzeciw. Korneliusz nie myślał o ludziach, albo o toporze, czy o swojej śmierci. Myślał tylko o pięknych tulipanach, które wyrosną z trzech cebulek; trzy piękne tulipany. Minął ostatni schodek szafotu. Padł na kolana i modlił się. „Teraz topór opadnie, a ja dostanę tulipany.” - myślał Boxtel. Korneliusz położył swą głowę. Kat uniósł topór. „Ach!” - pomyślał Boxtel - „Raz – dwa – trzy...”. Kat opuścił topór bardzo powoli i dotknął szyi Korneliusza. Ten zaś myślał o tulipanach i o złotych włosach Róży. Ponownie kat uniósł swój topór. „Teraz!” - rzekł Boxtel - „Tym razem...”. Katowski topór powoli opuścił się w dół, ponieważ potrzebna była pewność uderzenia w szyję, we adekwatne miejsce. „Piękne, czarne tulipany...” - myślał van Baerle - „I te złote włosy, zasłaniające zamknięte oczy...”. Topór uniósł się znowu. „Nadeszła pora aby za trzecim razem opadł topór...” - myślał Boxtel. „To koniec...” - przeszło przez głowę Korneliusza - „Mam cichą nadzieję, iż Róża wyhoduje tulipany we adekwatny sposób...”. Skazaniec poczuł ostrą krawędź topora dotykającą jego karku.
Lecz cóż to się wydarzyło? Jeszcze widzi drzewa i błękitne niebo, słyszy szemranie wielu ludzkich głosów, niczym pszczół w lecie... . Ni z tego, ni z owego van Baerle poczuł delikatną dłoń podnoszącą go z klęczek. W pobliżu był ktoś trzymający kawałek papieru... . Ludzie zamilkli. Oficer przeczytał to, co było na nim napisane: „Z rozkazu księcia orańskiego, władcy Holandii, ten tu oto Korneliusz nie zostanie ścięty, ale dożywotnio umieszczony we więzieniu. „Jak dobrze...” - powiedział do siebie Korneliusz - „Zobaczę jeszcze Różę i trzy cebulki czarnego tulipana!”. ale Korneliusz nie pomyślał, iż w Holandii ma swoje miejsca aż siedem miejsc odosobnienia, a z rozkazu rządu miał zostać zamknięty w lochach Loevestein. Kareta zajechała na dziedziniec więzienny. Van Baerle wsiadł do pojazdu i kareta odjechała. Tylko jeden człowiek spoglądał za odjeżdżającym wehikułem bardzo niezadowolony z całej sytuacji. Tym człowiekiem był Boxtel.









