Rozdział IX „Wyprowadzony na śmierć”
Następnego dnia van Baerle został wezwany przed oblicze sędziów. Zadawali mu różne pytania po czym powiedzieli, iż wyrok zostanie przekazany podsądnemu później. Van Baerle został odwieziony do więzienia aby czekać. Po około godzinie przyszedł do więzienia oficer. Róża otworzyła drzwi celi van Baerle`a (Gryphius leczył złamaną kończynę). Płakała. Taka była sentencja wyroku: „Więzień będzie zabrany z więzienia na dziedziniec i tam jego głowa zostanie odcięta.”. Korneliusz słuchał tych słów. Sprawiał wrażenie zaskoczonego raczej niż zmartwionego. „Masz coś jeszcze do powiedzenia?” - zapytał oficer. „Och, nie...” - odrzekł van Baerle - „Nigdy bym nie odgadł, iż to mogłoby być powodem mojej śmierci. Którego dnia moja głowa ma być ścięta?”. „Dzisiaj.” - orzekł oficer, zaskoczony opanowaniem van Baerle`a. Róża rozpaczała. „O której godzinie?” - dopytywał się skazany. „O dwunastej.”. „Ojej!” - zawołał Korneliusz - „Słyszałem, jak dość dawno zegar wybijał dziesiątą! Nie zostało mi dużo czasu...”.
Oficer wyszedł. Róża odwróciła się do Korneliusza z oczami pełnymi łez. „Och, panie!” - załkała. „Nie płacz” - uspokajał Korneliusz „Nie płacz już więcej... . Powiedz mi w czym rzecz?”. „Czy jest coś co mogę dla ciebie zrobić?” - zapytała Róża. „Tak! Podaj mi swoją dłoń i obiecaj, iż nie będziesz się śmiać z tego co powiem...” - odparł Korneliusz. „Śmiać? Nie widzisz moich łez?” - zapytała Róża. „Różo...” - powiedział Korneliusz - „Nie widziałem kogokolwiek bardziej pięknego niż ty... muszę się streszczać, ponieważ zostało kilka czasu i zostałem zmuszony opuścić ten świat.”.
W tym momencie zegar wybił godzinę jedenastą. Wyciągnął trzy cebulki z kieszeni swojej marynarki. Cebulki były jeszcze zawinięte w ten sam list. „Moja kochana dziewczyno... ja zawsze miłowałem kwiaty... . Jestem pewny, iż wiem, jak wyhodować czarnego tulipana. Sto tysięcy guldenów dostanie ten, kto pozyska czarnego tulipana. Daję tobie te oto cebulki. Sto tysięcy guldenów będzie wspaniałym podarunkiem dla ciebie, gdy zechcesz wyjść za mąż. Obiecaj mi, iż poślubisz wspaniałego, młodego człowieka, który będzie ciebie miłować tak bardzo, jak ja miłuję kwiaty.”. „Ale panie! Pozwól mi mówić...”. „Ja nie mam ani braci, ani sióstr, nikogo na świecie. Moim życzeniem jest tylko to, abyś nazwała go swoim imieniem i moim nazwiskiem, gdy tulipan zostanie wyhodowany. Tulipan Róży Baerle. Podaj mi papier, a ja to wszystko tobie napiszę.”.
Róża podała van Baerle`owi książkę. Tą książką była Biblia. „Ta Biblia należała do twego przyjaciela Korneliusza de Witte...” - powiedziała - „Napisz na jej marginesach co chcesz. Ja i tak nie umiem czytać ale mogę poszukać kogoś, kto przeczyta to dla mnie.”. Zatem Korneliusz van Baerle napisał: „Dzisiaj, 25 sierpnia 1672 roku daję Róży Gryphius trzy cebulki, które będą (wierze, iż tak się stanie) wyhodowane w następnym miesiącu (maju), jako czarne tulipany, za które oferują hodowcy z Hagi sto tysięcy guldenów. Chciałbym aby te pieniądze zostały przekazane Róży Gryphius, jako wiano w przypadku jej małżeństwa z dobrym człowiekiem, w moim wieku, który ją będzie kochał i którego ona pokocha. I proszę aby kwiat został nazwany <Róża Baerle> - jej imieniem i moim nazwiskiem. Życzę jej szczęścia i długiego życia. Korneliusz van Baerle.”. Odczytał to, co napisał. „Zgadzasz się?” - zapytał. „Nie!” - odparła - „Pieniądze nie mogą należeć do mnie. Nigdy nie pokocham kogokolwiek i nigdy nie wyjdę za mąż.”.
W tym momencie dały się słyszeć kroki na schodach. „Zrobię wszystko o co mnie prosisz.” - rzekła - „Z wyjątkiem małżeństwa. Wezmę cebulki.”. Po czym położyła je blisko swego serca. Oficer wszedł do celi. Za nim weszli żołnierze. Róża uklękła na posadzce. Jej złote włosy zasłaniały twarz, ukrywając oczy. Dłoń przyciskała do swojego serca, a w palcach trzymała papier listowy, w który były zawinięte cebulki tulipanów. W tym liście było pismo Korneliusza de Witte. Gdyby van Baerle przeczytał to pismo zachowałby swoje życie i i swoje tulipany.
